Bij het bezoek aan de “nieuwe” fabriek van Piet Hein Eek bleek er naast de werkplaats, toonzaal, winkel en restaurant ook een galerie te zijn. In deze galerie is nog tot 17 november 2011 werk van Joep van Lieshout / Atelier Van Lieshout te zien. Hij laat daar zijn nieuwste werken zien rond de thema’s goed en kwaad, leven en dood, realiteit en fictie. Het werk is opvallend persoonlijk althans in vergelijking met zijn werk van de laatste jaren. Een aangename verrassing voor zover je de toch indringende en soms lugubere beelden als aangenaam kan beschouwen.
En tot slot is er ook (nog?) een WCCV expositie te zien met de WC van KAdE kunsthal, Amersfoort op de WC bij Galerie Piet Hein Eek in Eindhoven ten behoeve van het Pronk van der Meijden CV.
Gezien: biënnale de Lyon Waar: MAC Lyon, T.A.S.E. factory, Lyon Nog tot: 31 december 2011
A terrible beauty is born… Zo luidt de titel van de 11e editie biënnale van Lyon.
Terrible / beauty, twee woorden die enerzijds bij elkaar horen maar tegelijkertijd elkaars tegenpool zijn; gekozen omdat ze de wereld van vandaag – en dus ook de kunstwereld van vandaag – treffend beschrijven*.
De makers willen met deze biënnale de wereld laten zien dat kunst een manier van werken, denken en handelen vertegenwoordigt en daarmee de werkelijkheid weergeeft in al zijn rijkheid en complexiteit. Het getoonde werk zelf – oneindig divers / onverwacht / poëtisch / provocerend – is simpel / eenvoudig, zoals de kunst zelf.
Het werk is verdeeld over een viertal locaties in de stad: ‘La Sucriere’, de ‘Bullukian Foudation’, het MAC Lyon (het museum voor hedendaagse kunst) en de ‘T.A.S.E.’ fabriek. Het totaal van de tentoonstelling is opgezet als een sequentie van vertellingen – ieder met hun eigen sfeer en vraagstelling – die op elkaar moeten reageren als contrapunten in de muziek.
De gekozen vraagstellingen zijn als zodanig uiterst ambitieus en luiden voor de locaties ‘La Sucriere’ en de ‘Bullukian Foudation’: Kan kunst zelf antwoorden formuleren op vragen over het hedendaagse menselijke bestaan – en dat van de kunst / kunstenaar zelf? Is Utopia nog steeds bereikbaar? En wat is de relevantie ervan voor het hier en nu?
In het MAC Lyon is de centrale vraag hoe de verschillende kunstenaars tegenwoordig omgaan met basale elementen van de beeldende kunst als de afbeelding, lijnvoering, ruimte en tijd om op deze wijze een alternatief voor de norm te formuleren?
De vraag in de “grande finale” van deze biënnale in de T.A.S.E. is wat de beelden en en werken ‘willen’ en ‘doen’ in plaats van wat ze representeren. De taak van de kunstenaar is om te scheppen, niet om slechts vast te leggen, het niet bestaande vast te leggen.
Het is een nogal ambitieuze opzet die wel tot een indrukwekkend geheel geleid heeft. Hoewel de geponeerde vragen bepaald niet overal door de verschillende kunstenaars even sterk beantwoord zijn heeft het wel geleid tot een zekere consistentie en richting in de exposities. Wel is er een behoorlijk verschil in kwaliteit waar te nemen tussen de verschillende locaties. Zoals het werk in de Sucriere en in het MAC Lyon moeiteloos overtuigt, werkt het getoonde in de T.A.S.E daarentegen – mogelijk door het gekozen arrangement en omgeving – eigenlijk niet. En als je deze biënnale vergelijkt met die in Venetië geldt dat hier veel meer sprake lijkt van relevantie en een binding met het hier en nu.
De 11e biënnale van Lyon is als zodanig volledig geslaagd en een bezoek meer dan waard.
Alexander Schellow
Bernardo Ortiz
Fernando Bryce
Gabriel Sierra
Eva Kotatkova
Eva Kotatkova
Hannah van Bart
Kemang Wa Lehulere
Laurent Montaron
Marlene Dumas
Sarah Pierce
Virginia Chihota
Yun-Fei Ji
Michel Huisman
Michel Huisman (detail)
Michel Huisman
Tracey Rose
Jorge Macchi
*De titel verwijst naar het gedicht Easter, 1916 van Yates, geschreven na de opstand van de Ieren tegen de overheersing door de Britten.
Gezien: Biennale de Lyon Waar: La Sucriere, Lyon Nog tot: 31 december 2011
Michel Huisman
Gabriel Acevedo Velarde
Erika Verzutti
Eduardo Basualdo
Samuel Beckett directed by Daniela Thomas
Laura Lima
Stano Filko
Erick Beltran
Marlene Dumas
Guillaume Bijl
Joana Hadjithomas & Khalil Joreige
Ernesto Ballesteros
Aurelien Froment
Javier Tellez
Pierre Bismuth
Robert Kusmirowski
— Shameless plug: er is ook (nog?) een WCCV expositie te zien met de WC van het Museo d'Arte Cotemporanea Castello Di Rivoli in Torino/Rivoli in Italie op de WC van La Sucrière, bij de Biennale de Lyon (Frankrijk) ten behoeve van het Pronk van der Meijden CV.
Het in het middeleeuwse Castello Di Rivoli gevestigde Museo D'Arte Contemporanea is een voor ons althans relatief nieuwe aanwinst op het gebied van hedendaagse kunst. Het is gevestigd in een imposant gebouw, een oud kasteel. Het interieur is rijk gedecoreerd, wat op zich heel mooi is, maar door zijn specifieke uitstraling een heel eigen karakter heeft en door deze eigenheid een lastig decor voor tentoonstellingen vormt.
De tentoonstelling Arte Povera International is het beste te omschrijven als een overzicht van het werk van de grondleggers van de Arte Povera. Arte Povera is de naam die Germano Gerlant 45 jaar geleden gaf aan het werk van de groep kunstenaars rond Amselmo, Boetti, Calzolari, Kounellis, Merz, Penone, Pistoletto en Zorio.
Het getoonde werk laat echter wel goed de stappen zien die nodig waren om tot de hedendaagse kunst te komen. De waarde van het getoonde werk was dan ook meer van kunsthistorische dan van intrinsieke aard en daar is op zich helemaal niks mis mee.
— Shameless plug: er is ook (nog?) een WCCV expositie te zien met de WC van het Arsenale op de Biënnale van Venetië op de WC van het Museo d'Arte Cotemporanea Castello Di Rivoli in Torino/Rivoli in Italie ten behoeve van het Pronk van der Meijden CV.
De tentoonstelling Music Stands Still van Jorge Macchi in het S.M.A.K. bestaat grotendeels uit werk uit de laatste zeven jaren en is geclusterd rond de verschillende aspecten: muziek (veel werk heeft een relatie met muziek of de neerslag ervan in notenschrift), licht en schaduw, vervaging, openheid en begrenzing. Ondanks dat Macchi meestal wordt beschreven als een postconceptuele kunstenaar laat zijn werk zich niet makkelijk in een hokje stoppen. Hij zegt overigens zelf een enorme hekel te hebben aan de drang naar classificatie zoals dat in de kunstenwereld gebruikelijk is en vindt dat toeschouwers het werk niet moeten proberen te interpreteren, maar het al kijkend moeten ervaren. Het geheel heeft daarom ergens iets van een overzicht van een renaissancekunstenaar die geen medium ongebruikt laat: de tentoonstelling omvat alles, van tekening en waterverven tot grootse multimediale installaties. En ondanks dat niet alles even goed werkt – met name de schilderijen overtuigden niet echt – is het geheel ongewoon goed.
Er valt veel te genieten in deze thematisch opgezette expositie die de gehele bovenruimte van het S.M.A.K. inneemt. Kenmerkend is dat soms met een heel klein gebaar (een aantal belichte spijkers in een muur) en soms met veel visueel misbaar (een zaal met een gigantisch vat waaruit een soort mini-meer gevuld wordt beschenen door een grote multimediale 'maan') de beschouwer keer op keer ruimte voor verwondering en eigen beleving gegeven wordt.
Highlights in overvloed dus zoals de grotere installaties als Still Song, een werk voor de Biënnale van Venetië in 2005 en The longest distance between two points, een werk dat speciaal voor het S.M.A.K. gemaakt is waarbij honderden paaltjes met linten als pseudo-fysieke begrenzing staan voor de zucht naar begrenzingen en controle.
Maar ook het meer conceptuele werk overtuigt makkelijk zoals Hotel 2007: een soort neerslag van het schijnsel van een lamp op de muur in een halfduistere hotelkamer en de op (land)kaarten gebaseerde werken. Macchi's videowerk – waarbij muziek veelal een zeer belangrijke plek heeft – is ook het vermelden meer dan waard. Zo lijkt zijn 12 Short Songs dan misschien heel simpel maar het is wel erg doeltreffend en daarbij ook nog technisch van hoge kwaliteit.
Hoogtepunt van de tentoonstelling is het multimediale werk Singer's Room. Uitgangspunt is een vierregelige tekst van de Uruguese dichter Idea Vilariño:
Here from afar I erase you. You are erased.
Deze tekst wordt op een viertal glasplaten geprojecteerd waarbij steeds, wanneer een letter op een van de platen zichtbaar wordt, je de letter gezongen hoort. Het werkt geweldig en levert een absoluut multimediaal schouw- en hoorspel op.
Kortom een zeer geslaagde expositie van een moderne renaissance-artiest die als een moderne Leonardo slaagt en faalt maar in elk geval altijd boeit!
