post(s) uit de categorie: video

Art | Video Miami: megascreen in het park

Een van de side-expo’s van Art Basel Miami is Art Video Miami. Elke avond zijn er van 8 tot 10 uur video’s in megaformaat te zien op de muur van het New Art Center dat hiervoor speciaal is ingericht. Wij pakten de avond van 3 december mee. Het grasveld voor het New Art Center was bezaaid met kleurige fatboys, waarop de bezoekers een plek konden vinden.

Met name het tweede uur van het programma, samengesteld door curator David Gryn van Artprojx was erg interessant. Hoogtepunt was de slotfilm Sea of tranquility van Hans op de Beeck.

Hieronder een overzicht van wat we gezien hebben.

Alex Hubbard, 'Cinepolis,' 2007

Matt Saunders, MIRROR LAMP, 2011

 

Thomas Julier & Cedric Eisenring Font magica de Montjuic

Pierre Bismuth, ‘Following Elvis Presley’s Hands in Jailhouse Rock’ (2011)

Jacco Olivier, Revolution (2010)

Christian Jankowski, Casting Jesus (2011)

Cristina Lucas, You can walk too (2006)

Brice Dellsperger, Body double 27 (2010)

Clemens von Wedemeyer, Occupation (2001)

Camille Henrot, La songe de Poliphile (2011)

Ryan McGinley, Entrance romance (2010)

Hans op de Beeck, Sea of tranquility (2010)

MärklinWorld: it’s a small empty world after all

Willem van de Hoed

Gezien: MärklinWorld
Waar: KAdE kunsthal, Amersfoort
Nog tot:  8 januari 2012

De tentoonstelling MärklinWorld toont werk van internationale hedendaagse kunstenaars die een fascinatie hebben voor de wereld als een geconstrueerde werkelijkheid. Märklin is de merknaam van een Duits bedrijf dat al sinds 1891 modelspoorbanen maakt voor liefhebbers die thuis een miniatuur spoorbaan hebben en zelf zo de producent en regisseur zijn van een eigen gecreëerde, vaak nostalgische, wereld. Een MärklinWorld is dus een metafoor voor een kunstmatig vormgegeven wereld die de werkelijkheid nabootst en sublimeert.

James Casebere

De tentoonstelling bestaat uit drie delen. Op de begane grond is door stedenbouwkundig bureau POSAD uit Den Haag een 60 meter lange Märklin miniatuurspoorbaan neergelegd die door installaties van de kunstenaars Krijn de Koning, The Chadwicks (Jimbo Blachly en Lytle Shaw), Friedrich Kunath, Tobias Putrih , Gerda Steiner & Jörg Lenzlinger , Ante Timmermans , Leonid Tsvetkov en Rob Voerman voert. De bezoeker kan zelf tussen de installaties doorlopen en op de spoorbaan rijdt ook een trein rond met camera’s die een blik vanuit het perspectief van de spoorbaan van de installaties geeft. Op zich best een mooi, maar niet bijster orgineel idee dat echter in de uitvoering strandt. De kwaliteit van de beelden is matig, de installaties overtuigen niet en de miniatuurtrein met camera is een lelijke constructie. Jammer.

Treininstallatie bij KAdE

Het tweede deel van de tentoonstelling is van een geheel andere orde. Twee verdiepingen mooi werk van onder andere Michaël Borremans, James Casebere, Gregory Crewdson (zie ook), Willem van den Hoed, Bodys Isek Kingelez, Stephan Mörsch, Miyuki Okuyama, Hans Op de Beeck (zie ook), Jan Ros, Michael Samuels, Ulrich Vogl, Hans Wilschut en Edwin Zwakman met als rode draad vervreemende landschappen en constructies die zich kenmerken door het ontbreken van iedere menselijk aaanwezigheid in het getoonde werk.

Gregory Crewdson2

Het laatste onderdeel van MärklinWorld is een selectie van de miniatuurhuizen van het Fritz Studies Project. In 1993 ontdekte kunstenaar Oliver Croy een collectie van 387 miniatuurhuizen in een bric-a-brac winkel in Wenen die bleken te zijn gemaakt door Peter Fritz (*1916 – +1992), een Weense verzekeringsklerk. De modelhuizen bleken ontwerpen te zijn voor “nog te bouwen” architectuur, ontsproten uit de fantasie van Peter Fritz die een vakantiehuis had in de omgeving van Wenen.

Fritz Study Project

En tot slot is er ook (nog?) een WCCV expositie te zien met de WC van La Sucrière, bij de Biennale de Lyon (Frankrijk)  op de WC bij KAdE Kunsthal in Amersfoort ten behoeve van het Pronk van der Meijden CV.

WCCV

Biënnale van Lyon: A terrible beauty is born

Jorge Macchi

Gezien: biënnale de Lyon
Waar: MAC Lyon, T.A.S.E. factory, Lyon
Nog tot: 31 december 2011

A terrible beauty is born…  Zo luidt de titel van de 11e editie biënnale van Lyon.
Terrible / beauty, twee woorden die enerzijds bij elkaar horen maar tegelijkertijd elkaars tegenpool zijn; gekozen omdat ze de wereld van vandaag – en dus ook de kunstwereld van vandaag – treffend beschrijven*.
De makers willen met deze biënnale de wereld laten zien dat kunst een manier van werken, denken en handelen vertegenwoordigt en daarmee de werkelijkheid weergeeft in al zijn rijkheid en complexiteit. Het getoonde werk zelf – oneindig divers / onverwacht / poëtisch / provocerend – is simpel / eenvoudig, zoals de kunst zelf.

Het werk is verdeeld over een viertal locaties in de stad: ‘La Sucriere’, de ‘Bullukian Foudation’, het MAC Lyon (het museum voor hedendaagse kunst) en de ‘T.A.S.E.’ fabriek. Het totaal van de tentoonstelling is opgezet als een sequentie van vertellingen – ieder met hun eigen sfeer en vraagstelling – die op elkaar moeten reageren als contrapunten in de muziek.

De gekozen vraagstellingen zijn als zodanig uiterst ambitieus en luiden voor de locaties ‘La Sucriere’ en de ‘Bullukian Foudation’: Kan kunst zelf antwoorden formuleren op vragen over het hedendaagse menselijke bestaan – en dat van de kunst / kunstenaar zelf? Is Utopia nog steeds bereikbaar? En wat is de relevantie ervan voor het hier en nu?
In het MAC Lyon is de centrale vraag hoe de verschillende kunstenaars tegenwoordig omgaan met basale elementen van de beeldende kunst als de afbeelding, lijnvoering, ruimte en tijd om op deze wijze een alternatief voor de norm te formuleren?
De vraag in de “grande finale” van deze biënnale in de T.A.S.E. is wat de beelden en en werken ‘willen’ en ‘doen’ in plaats van wat ze representeren. De taak van de kunstenaar is om te scheppen, niet om slechts vast te leggen, het niet bestaande vast te leggen.

Het is een nogal ambitieuze opzet die wel tot een indrukwekkend geheel geleid heeft. Hoewel de geponeerde vragen bepaald niet overal door de verschillende kunstenaars even sterk beantwoord zijn heeft het wel geleid tot een zekere consistentie en richting in de exposities. Wel is er een behoorlijk verschil in kwaliteit waar te nemen tussen de verschillende locaties. Zoals het werk in de Sucriere en in het MAC Lyon  moeiteloos overtuigt, werkt het getoonde in de T.A.S.E daarentegen – mogelijk door het gekozen arrangement en omgeving – eigenlijk niet. En als je deze biënnale vergelijkt met die in Venetië geldt dat hier veel meer sprake lijkt van relevantie en een binding met het hier en nu.
De 11e biënnale van Lyon is als zodanig volledig geslaagd en een bezoek meer dan waard.

Alexander Schellow

Alexander Schellow

Bernardo Ortiz

Bernardo Ortiz

Fernando Bryce

Fernando Bryce

Gabriel Sierra

Gabriel Sierra

Eva Kotatkova

Eva Kotatkova

Eva Kotatkova

Eva Kotatkova

Hannah van Bart

Hannah van Bart

Kemang Wa Lehulere

Kemang Wa Lehulere

Laurent Montaron

Laurent Montaron

Marlene Dumas

Marlene Dumas

Sarah Pierce

Sarah Pierce

Virginia Chihota

Virginia Chihota

Yun-Fei Ji

Yun-Fei Ji

Michel Huisman

Michel Huisman

Michel Huisman

Michel Huisman (detail)

Michel Huisman

Michel Huisman

Tracey Rose

Tracey Rose

Jorge Macchi

Jorge Macchi

*De titel verwijst naar het gedicht Easter, 1916 van Yates, geschreven na de opstand van de Ieren tegen de overheersing door de Britten.

Interlaced in het MMKA, Berni Searle’s werk werkt niet (voor ons)

Searle1

Gezien: Interlaced, Berni Searle
Waar: Het Museum voor Moderne Kunst Arnhem
Nog tot: 16 oktober

Toegegeven, het waren geen optimale omstandigheden om een tentoonstelling te bezoeken: een museum vol met klassen middelbare schooljeugd die zichtbaar verveeld het museum bevolken,  toegeschreeuwd door juffen die met veel misbaar tamelijk wanhopig trachtten de jeugd voor kunst te interesseren. Dit alles werkt niet mee om rustig kunst te consumeren. Maar we hebben toch het idee dat ook in een perfect rustig museum het werk van Berni Searli ons niet erg geboeid zou hebben.

Berni Searle’s werk bestaat uit foto’s en video-installaties rondom het thema identiteit. Een mooi thema (wat ons gezien ons project Naturalis Hysteria natuurlijk erg aanspreekt), maar het kwam ons inziens niet erg goed uit verf. De video’s waren om te beginnen technisch verre van perfect, wat gezien het formaat van het werk erg storend werkte en verder leek de wijze waarop het thema in het oeuvre verwerkt was wel erg obligaat. Bovendien was de gekozen beeldtaal af en toe erg gedateerd. Een ander punt was de combinatie van beeld en geluid die bijvoorbeeld in de trilogie Black Smoke Rising ons inziens alle logica miste: zo was de gekozen klassieke muziek erg mooi maar de relatie met de getoonde beelden erg onhelder. Al met al een teleurstellend geheel dus. Jammer, want we hadden er goede recensies over gelezen.


Shameless plug: er is ook (nog?) een WCCV expositie te zien met de wc van het CBK Rotterdam op de WC bij het MMKArnhem ten behoeve van het Pronk van der Meijden CV. 

WCCV

Macchi’s ‘Music Stands Still’ : ruimte voor verwondering en beleving

JorgeMacchi 

Gezien: Jorge Macchi: Music Stands Still
Waar
: S.M.A.K., Gent – Belgie
Nog tot 18 september 2011

De tentoonstelling Music Stands Still van Jorge Macchi in het S.M.A.K.  bestaat grotendeels uit werk uit de laatste zeven jaren en is geclusterd rond de verschillende  aspecten: muziek (veel werk heeft een relatie met muziek of de neerslag ervan in notenschrift), licht en schaduw, vervaging, openheid en begrenzing. Ondanks dat Macchi meestal wordt beschreven als een postconceptuele kunstenaar laat zijn werk zich niet makkelijk in een hokje stoppen. Hij zegt overigens zelf een enorme hekel te hebben aan de drang naar classificatie zoals dat in de kunstenwereld gebruikelijk is en vindt dat toeschouwers het werk niet moeten proberen te interpreteren, maar het al kijkend moeten ervaren. Het geheel heeft daarom ergens iets van een overzicht van een renaissancekunstenaar die geen medium ongebruikt laat: de tentoonstelling omvat alles, van tekening en waterverven tot grootse multimediale installaties. En ondanks dat niet alles even goed werkt – met name de schilderijen overtuigden niet echt – is het geheel ongewoon goed.

JorgeMacchi 'Hotel 2007'

Er valt veel te genieten in deze thematisch opgezette expositie die de gehele bovenruimte van het S.M.A.K. inneemt. Kenmerkend is dat soms met een heel klein gebaar (een aantal belichte spijkers in een muur) en soms met veel visueel misbaar (een zaal met een gigantisch vat waaruit een soort mini-meer gevuld wordt beschenen door een grote multimediale 'maan') de beschouwer keer op keer ruimte voor verwondering en eigen beleving gegeven wordt.

JorgeMacchi 'Still song'

Highlights in overvloed dus zoals de grotere installaties als Still Song, een werk voor de Biënnale van Venetië in 2005 en The longest distance between two points, een werk dat speciaal voor het S.M.A.K. gemaakt is waarbij honderden paaltjes met linten als pseudo-fysieke begrenzing staan voor de zucht naar begrenzingen en controle.

JorgeMacchi 'The longest distance between two points'

Maar ook het meer conceptuele werk overtuigt makkelijk zoals Hotel 2007: een soort neerslag van het schijnsel van een lamp op de muur in een halfduistere hotelkamer en de op (land)kaarten gebaseerde werken. Macchi's videowerk – waarbij muziek veelal een zeer belangrijke plek heeft – is ook het vermelden meer dan waard. Zo lijkt zijn 12 Short Songs dan misschien heel simpel maar het is wel erg doeltreffend en daarbij ook nog technisch van hoge kwaliteit.

Hoogtepunt van de tentoonstelling is het multimediale werk Singer's Room. Uitgangspunt is een vierregelige tekst van de Uruguese dichter Idea Vilariño:

Here
from afar
I erase you.
You are erased.

Deze tekst wordt op een viertal glasplaten geprojecteerd waarbij steeds, wanneer een letter op een van de platen zichtbaar wordt, je de letter gezongen hoort. Het werkt geweldig en levert een absoluut multimediaal schouw- en hoorspel op.

JorgeMacchi 'Singers Room'

Kortom een zeer geslaagde expositie van een moderne renaissance-artiest die als een moderne Leonardo slaagt en faalt maar in elk geval altijd boeit!

JorgeMacchi